Ludwik Franciszek Pawlikowski
Biografia
Ludwik Franciszek Pawlikowski urodził się 13 listopada 1896 roku w Starym Sączu, jako syn Stanisława i Karoliny z Koronów. Ukończył Seminarium Nauczycielskie w rodzinnym mieście, a jego życie zawodowe i wojskowe było ściśle związane z odradzającą się po zaborach Polską.
W czasie I wojny światowej służył w Legionach Polskich, a następnie w Polskim Korpusie Posiłkowym. Był oficerem prowiantowym 6 pułku piechoty Legionów. W 1916 roku ukończył Oficerską Szkołę Administracyjno-Gospodarczą Legionów i został skierowany do Komendy Legionów. W lutym 1918 roku został aresztowany przez władze austriackie i wysłany na front włoski, gdzie przebywał do końca wojny.
Po odzyskaniu niepodległości, z dniem 1 listopada 1918 roku, został przyjęty do Wojska Polskiego w stopniu podporucznika prowiantowego. Służył w Departamencie VII Gospodarczym Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. Jego kariera wojskowa rozwijała się dynamicznie - w 1922 roku ukończył Wyższą Szkołę Intendentury, a następnie służył w Szefostwie Administracji Armii. Od 1925 roku pracował w Kierownictwie Marynarki Wojennej na stanowisku szefa służby intendentury, a w 1937 roku ukończył kurs intendentów we francuskiej Wyższej Szkole Wojennej.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 roku dostał się do niewoli sowieckiej. Przebywał w obozie jenieckim NKWD w Kozielsku, skąd wiosną 1940 roku został przewieziony do Katynia i tam zamordowany. Jego ciało zostało pochowane w bezimiennej mogile zbiorowej, a podczas ekshumacji w 1943 roku odnaleziono przy nim dowód osobisty i wizytówkę. Figuruje na liście wywózkowej NKWD.
Pośmiertnie, decyzją Prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego z 2007 roku, został awansowany na stopień generała brygady. Jego pamięć upamiętniają również Dęby Pamięci i tablice w Skawinie i Starym Sączu.