Henryk Michał Barycz
Biografia
Henryk Michał Barycz urodził się 26 czerwca 1901 roku w Starym Sączu. Był synem Michała i Walerii z domu Korona. Od 1920 roku studiował historię na Uniwersytecie Jagiellońskim, gdzie w 1926 roku uzyskał stopień doktora filozofii na podstawie rozprawy „Trzy studja do historji kultury XVI wieku”. Jego wykładowcami byli między innymi Stanisław Kot i Wacław Sobieski.
W 1935 roku został docentem na tej uczelni, habilitację uzyskując po przedstawieniu pracy „Historja Uniwersytetu Jagiellońskiego w epoce humanizmu”. W 1946 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1957 profesora zwyczajnego Uniwersytetu Jagiellońskiego. W latach 1933-1963 pracował w Archiwum UJ, kierując tą placówką w latach 1934-1950 i 1955-1963.
Barycz wchodził w skład najważniejszych polskich towarzystw naukowych - Polskiej Akademii Umiejętności (członek korespondent 1951) i Polskiej Akademii Nauk (członek rzeczywisty 1973). W strukturze PAU pełnił funkcje sekretarza Komisji Historii Medycyny i Nauk Przyrodniczych (1939-1952) oraz sekretarza Komisji dla Dziejów Oświaty i Szkolnictwa w Polsce (1947-1952).
Specjalizował się w historii kultury, nauki i oświaty. Opublikował wiele prac, w tym „Szkice z dziejów Uniwersytetu Jagiellońskiego”, „Historię Szkół Nowodworskich”, „Mikołaja Kopernika, wielkiego uczonego Odrodzenia” oraz „Śląsk w polskiej kulturze umysłowej”. Był także autorem haseł do Polskiego Słownika Biograficznego i członkiem jego Komitetu Redakcyjnego.
W 1928 roku zawarł związek małżeński z Marią z Nalepów. Jego wnukiem jest architekt Rafał Barycz. Zmarł 9 marca 1994 roku w Krakowie i został pochowany na cmentarzu Rakowickim.